kernel, reflections

though the fact that they were terrible did not mean that they were necessarily truthful

summer stroll

a nicosia of     jasmine scented summer nights     coloured by bougainvilleas
the air filled with the smell of lamb cooked in     clay-covered ovens        a nicosia
of magic      split in halves      carrying secrets          whispered at family gatherings
found in thick coffee        my future pictured by dark dregs revealed
in time by an aunt asking      wheres your husband i dont have one
why a pretty girl like you         i dont know

a nicosia ive only met in my twenties          in the company of a boy
who knew not how to love me          a city as deep as the sea chopped up
abruptly in neighborhoods         with names i cant always pronounce

i keep walking deep into the slits
finding myself everywhere


when i miss you the most,
i find comfort in         carving your name
imprinting you     all over again
on surfaces around me       as if i can’t cut myself
in half        and find you there.


έχουν πλέον απομείνει απο σένα,
πολύ λίγα
μονογραφές ή υπογραφές
σε σκόρπια φύλλα χαρτιού,
μια άδεια οδήγησης,
παλιές φωτογραφίες που φαίνεσαι κάπου στο βάθος,
μια λίστα που είπαν πως έγραψες εσύ
και την φυλάω ευλαβικά στο τετράδιό μου.

στο πίσω δωμάτιο, χαρτούρα,
σκονισμένη και αχρείαστη
ανέγγιχτη για χρόνια,
μα ίσως κάπου εκεί μέσα, βρίσκεσαι εσύ.

στην εκκλησία ρώτησαν ποια είναι
η νεαρή που κλαίει,
στο νοσοκομείο ρώτησαν ποια είναι η νεαρή
που φοβάται να μπει στο δωμάτιό σου,

ποια θα έλεγες πως είμαι αλήθεια;

΄να σε παντρέψω τώρα που είμαι εδώ΄
είπες σαν πατέρας σε κόρη, σαν παππούς σε εγγονή
εγώ πίσω απ’το γραφείο και συ μπροστά
κ ‘αναμεσά μας χρόνια

περιφερειακό κομμάτι της οικογένειάς,
ο Ι, κουβαλητής του χριστουγεννιάτικου δέντρου,
ο Ι, διορθωτής μικροζημιών
ο Ι, υπάλληλος από το 95
ο Ι, γελά και αντηχεί το γέλιο του σε όλο το σπίτι,

ποια θα έλεγες πως είμαι αλήθεια ;

One day you wake up and you’re thirty,

& everyone has cellulite & it is beautiful             electricity costs like hell
&you keep switching things off           you remember the thrill of having ice cream in spring     &most of your friends have already lost a parent or had a baby or both
&you know what provident fund means       & you’ve bought insurances & you try to have regular blood check-ups       & your belly roll is another belly roll                                           & people lead the lives they want               & you cry when wars break & you donate money,clothes,you know necessities       & some days you wake up and you realise it’s spring or winter                           & sometimes you miss exam stress or you miss that kind of stress when all your worries were translated into    grades&university papers& a-level results         & look at you reminiscing of those sleepless nights & random bursts of energy       when you could still go to class hangover         back when you had two homes & two countries & two selves         & happiness came at every moment in different forms but now it has changed into shapes you don’t always understand                              sometimes you remember all the friends you used to have            wondering where all those pictures are
sometimes you wake up feeling on the edge of something            sometimes you wake up wondering  will I lose a parent too, today

αντίο στην κυρία Α.

Κόκκινο. Αν είχα μόνο μια λέξη να πω για σένα θα’ταν κόκκινο. Γιατί δεν έβγαινες ποτέ απ΄το σπίτι χωρίς κόκκινο κραγιόν. Γιατί ήσουν όμορφη με το κόκκινο κραγιόν και τα μαυρόασπρα μαλλιά. Γιατί μ’αγαπούσες. Γιατί κρατάω όσα μου είπες.Γιατί με την σκούπα στο χέρι και τα γάντια, ανάμεσα στα καθαριστικά ήσουν αρχοντική. Γιατί μου έλεγες για πάπιες πορτοκάλι που έφτιαχνες σε ένα μικρό διαμερισματάκι στο Παρίσι, φοιτήτρια. Γιατί και τότε, φόραγες κόκκινο κραγιόν. Γιατί όσα κι’αν άλλαξαν στην ζωή σου, το κόκκινο κραγιόν δεν άλλαξε. Γιατί μια μέρα, απόγευμα, σε είδα καθισμένη στην βεράντα, κρυμμένη πίσω απ’τα φυτά σου,με τα πόδια μαζεμένα, ένα βιβλίο ανοικτό, φορούσες παλιόρουχα και κόκκινο κραγιόν. Ποτέ σουτιέν, αλλα πάντα κόκκινο κραγιόν. ‘Ενα φτηνό μου χες πει.

Γαλήνη. Αν είχα ακόμη μια λέξη θα’ταν γαλήνη.

i walk in swathes of land    drenched in
bearing fruit&flowers
that understand        two languages
missing     the murmur
of a people
who used to laugh
over coffee

on turning thirty

my body’s betraying me   following the path of nature
i was given&never asked for
soft fat around my tummy looks         motherly
my thighs follow their mediterranean mould
my hips              mock my early twenties jeans
&i can’t bear to answer yet another question
when will you be a mother   are you ever getting married
a grandchild will make me so happy 

at home,
i speak to my body trying to make it understand that
im not ready, i might never be
i keep explaining that motherhood is a         choice
the mirror keeps         hinting
that at almost thirty
i’ve failed

there it is,
a blink lasting less that a fraction of a section
in the green eyes of a man
what are you
the question mark as big as the pine tree
at the edge of the village
i had walked in just like daddy had taught me,
remember you belong here,on every piece of this island
my confidence breaks into silent apologies
as i lower my green eyes
trying to remember how we ask for coffee
in turkish
i mumble merhaba my thick accent
the green eyes smile
and ask σκέττο, μέτριο, γλυκό;
and i feel the land welcoming me
reminding me
that we come from jasmine&rosewater&coffee&almond blossom
&orange trees&sun&sea salt
that we are a people
that know what


instead of counting sheep
i fall asleep
counting heartbeats.

Dear diary,

I woke up to a sky aligned with how i feel inside.
Cold and gloomy. I prefer it. It would have been more painful if it had been a sunny day.
He left the day I saw my first almond blossom of the season; a glimpse of hope is always in need.
We said goodbye on the last day of winter. I like to think that he will forever be in spring now, smiling down on his loved ones.

You will be missed,
& not forgotten.