kernel, reflections

though the fact that they were terrible did not mean that they were necessarily truthful

Month: February, 2012

Protected: εαυτοπιάτο

This content is password protected. To view it please enter your password below:

το κύμα

Τ΄ακολούθησα οργισμένο καθώς ήταν να ενωθεί με τον βράχο. Μ΄ολο του το είναι, έσκισε σάρκα και σωθικά σε εχμυρές μορφές που βρήκε μεσοπέλαγα. ‘Ενιωσε νικητής αφου πρώτο ήταν που ανακάλυψε που να σπαστεί, μια πέτρα να ξεδιψάσει. ‘Εμειναν τα μέσα του,η αλμύρα, σαν σπέρμα αφημένο στον ήλιο να στειρώσει οτι πιο γόνιμο ευδωκιμούσε απο φύση του.

Ποιανού τη δύναμη να πιστέψω την ώρα που το υγρό ασκεί μια υποχθόνια ζημιά στο δήθεν αμετάβλητο και οριστικά ψευτομόνιμο στερεό, έβλημα βιβλικής καταστροφής , προιόν ενoς εγω που δεν σπάει; Μέρα με τη μέρα, το αδύναμο δυναμώνει αφου πρώτα γλυκά γλύφει, τρώει αυτόν που ατάραχος δε σαλεύει. Τυφλό το εγώ του.

Σαν τα χρόνια περάσουν, το σκηνικό μισό, το κύμα απαραλλαχτο.

Strip off

Strip off

Strip off

 

Insecurities,

past memories that hurt,

amplified fears .

 

Unbutton every garment,

toss it to the trash

-not in the recycling purple booth near my house,

these garments are not for anyone to wear, highly uncomfortable

and the fabric is itchy, it brings frustration –

 

Layer upon layer,

years of collecting,

burdening my body.

 

I will take them off

pop myself naked into the bathtub

cleanse my skin off the touch of the garments in question,

scrub hard until every unwanted dying cell

disappears in the sewage.

 

Unclothed and wet,

lighter,

I will go out shopping.

una donna, una notte

She’s standing still,

in the middle of

a piazza.

Girovaga.

Cobble-stoned  and

 bare feet,

loose dark long hair.

No one stops to stare.

Gaze fixed on something,

somewhere,

 yet

no one cares.

Ο ποταμός

Οι λέξεις μεσα μου
ποταμός ορμητικός
την ώρα που λερώνω εσένα,
και εσένανε σελίδα.

Στερεύω και μαρένομαι
ζωη δε δινω,
σου δείχνω
οτι πιο βρώμικο φυλάω,
σαν φυλαχτό,
σαν όπλο,
σαν στολίδι.

Νερό δεν εχω σου δώσω,
μην περιμένες απο μένανε
δροσιά κ’αγάπη,
κληρονομιά μου οσο
κ΄ η λάσπη.

Δεν εχει πλοίο για σε,
για με δεν εχει ελπίδα.
Το χώμα π’άφησες νεκρό
λευκή σελίδα
θε να να γεμίσει
μια φορά,
μετά την καταιγίδα.

A New World

Bundled up together,
their young tits
and their small dicks,
they all wore high-heels.

They drunk,
and they laughed,
and they danced…

In full ecstasy, they dropped their masks;
they were happy.
Finally,
they had bloomed.

An old man’s gaze
resting upon
a young boy’s
coloured nails.

A woman’s jaw dropped
when two girls’ mouths coupled
“Right there! In the middle of the street!”

Blacks and whites
and chocolate babies,
men and men
women and girls.

Alas, we’ve come to this
An old man thinks.

No boundaries;
women become men,
men become women,
same are both, some are not.

Alas, we’ve come to this,
some lady whispers.
Women’s fashion on men’s bodies;
the men more female than ever.

Gender fever!

Alas, we’ve come to this
I say.
I smile,
flowers smell bliss.