by valentinestavrou

ένας άλλος, μικρός, γλυκός θάνατος

με νανούρισε χθες βράδυ,

με κρατούσε σφιχτά σφιχτά στην αγκαλιά του,

μου’πε για όνειρα, για ευχές, ταξίδια και τραγούδια.

με πήρε ξημερώματα για βόλτα μες πόλη και του δειξα βουβά σημεία κ’αναμνήσεις,

κ΄αυτός χαμογελούσε..

μου’πε.. “μικρή, έχεις ξεχάσει; ”

χορέψαμε λοιπόν, στη μέση μιας πλατείας

κ’ήρθαν πολλοί να δουν αυτό το πανηγύρι,

μεθυσμένοι, ξεχασμένοι και λοιποί,

όλοι μαζί, ένας κόσμος, δικός μου ο κόσμος,

σαν γέλαγα παρέα μαζί του.

σα να δα και σένα μες το πλήθος μα δε σε γνώρισα,

ήσουν χλωμός, γαλήνιος, μακρινός

ξένος μες τον κόσμο μου.

σε είδε ο θάνατος και μ’άφησε μονάχη να χορεύω,

ήρθε σε σένα βιαστικά, σε σκέπασε, σε σκότωσε μπροστά μου..

και γω γελούσα, στη μέση της πλατείας που κάποτε γλυκά,τυφλά,αμετάκλητα εσέ αγαπούσα.

Σαν του φτιαξα καφέ πρωι πρωι να πιει,

του’πα σ’αγαπάω,

του φίλησα ευλαβικά τα χέρια μα σαν έκλεισα τα μάτια να μυρίσω

τρεχάτος έφυγε μακριά μου.

Είπε “πάνε τώρα οι μνήμες”.

Advertisements