ο τίτλος περιττός

by valentinestavrou

Eνα κύμα

με έλουσε ερωμένη της

σε ετούτη τη ζωή μου

κ’οταν θα λιώσω

θα γένω αλάτι

Φθείρεσε, βράχε
μέσα απο ανθρώπους
χαμόγελα που γεύτηκες
λέξεις που έφυγαν

σκιρτήματα πολλά μα ψεύτικα.

Και μεταλλάζεις όσα κρατάς στις μνήμες

μη θυμηθείς σαν κάποτε κοιμάσε

φυλάς δειλά τα λίγα πράγματα του, βράχε

φτιάχνεις όπλα, πόλεμος έρχετε θαρρώ.

Θάνατος θε να τις πάρει.

Άσε τη θάλασσα να γλύψει κει που πονάει

βράχε, μη στερηθείς τα χαλίκια που πέταξες

ήρθε νερό, στις πληγές μέσα λιμνάζει

μη φοβηθείς την ύλη που σου μοιάζει

αγκάλιασε αυτούς τους ξένους, κοίτα! Χαράζει..

Κ’ανθίζεις, πάλι, βράχε,

μέσα απ’ανθρώπους άλλους,
χαμόγελα καινούργια

λέξεις μικρές και οικείες.

 Μικρόν άγημα συναισθημάτων,

παρευλάνει μπροστά ανάμεσα σε έρημας ψυχάς
συνοδευόμενον επίσης απο σοφίαν, γαλήνην, μοναξιάν.

Επιστρατεύσατε άμεσα συγχώρεσην κ’αγάπην.

Συνηδητοποιώ
όσαν υπήρξαν και χάθηκαν

 τελευταίες πνοές
δόθηκαν άτσαλα

κ’ειν η καρδιά μεγάλη, για σε χτυπούσε μα εσε πια δε χωράει

προσκυνώ, άγνωστε, τη μέρα που θα ρθείς
                                                                                           σαν βράχος να στεριώσεις.

.

Advertisements