το κύμα

by valentinestavrou

Τ΄ακολούθησα οργισμένο καθώς ήταν να ενωθεί με τον βράχο. Μ΄ολο του το είναι, έσκισε σάρκα και σωθικά σε εχμυρές μορφές που βρήκε μεσοπέλαγα. ‘Ενιωσε νικητής αφου πρώτο ήταν που ανακάλυψε που να σπαστεί, μια πέτρα να ξεδιψάσει. ‘Εμειναν τα μέσα του,η αλμύρα, σαν σπέρμα αφημένο στον ήλιο να στειρώσει οτι πιο γόνιμο ευδωκιμούσε απο φύση του.

Ποιανού τη δύναμη να πιστέψω την ώρα που το υγρό ασκεί μια υποχθόνια ζημιά στο δήθεν αμετάβλητο και οριστικά ψευτομόνιμο στερεό, έβλημα βιβλικής καταστροφής , προιόν ενoς εγω που δεν σπάει; Μέρα με τη μέρα, το αδύναμο δυναμώνει αφου πρώτα γλυκά γλύφει, τρώει αυτόν που ατάραχος δε σαλεύει. Τυφλό το εγώ του.

Σαν τα χρόνια περάσουν, το σκηνικό μισό, το κύμα απαραλλαχτο.

Advertisements